Tijd voor de schepping

Een toekomst voor de aarde en al haar bewoners

In deze tijd van het jaar nodigt paus Franciscus ons uit om te bidden voor de hele schepping, want zij heeft onze aandacht en zorg hard nodig. Als christenen delen wij immers in de verantwoordelijkheid over ons ‘gemeenschappelijk huis’.

De actualiteit werd sinds het begin van dit jaar overheerst door een wereldwijde gezondheidscrisis. De wereld was in de greep van een virus. De coronapandemie heeft aan duizenden mensen het leven gekost en miljarden mensen rechtstreeks of onrechtstreeks benadeeld. Volgens sommigen was de uitbraak van dit nieuwe virus te wijten aan de mensheid die téveel ingrijpt in de natuurlijke leefomgeving van dieren. Nog anderen zagen er een of ander gemeen complot in. In ieder geval werd het openbare leven bijna helemaal stil gelegd en de economie moest even op pauze.

We hebben daar ook de positieve effecten van kunnen waarnemen, op het milieu, op de fauna en flora, en op de luchtkwaliteit in het bijzonder. Te midden van de lentepracht kregen vele mensen terug aandacht voor de mooie natuur dichtbij huis. We herontdekten de waarde van een rustige natuurwandeling met ons gezin. Vele mensen vroegen zich af of we wel terug moesten naar de zogenaamde ‘normale’ toestand van vóór de corona-lockdown. Want dát was de tijd van de economische ratrace, de files, de smog en het fijn stof, … van het produceren en consumeren, zonder om te zien.

Het ‘Bijbelse visioen’ houdt de wereld een spiegel voor. De christelijke levensbeschouwing droomt luidop van een wereld ‘vol sjaloom’, waar het goed is om te wonen voor iedereen. De

Bijbel noemt die droom-van-een-wereld Sion, het hemelse Jerusalem of het koninkrijk Gods, en gebruikt daarbij sprekende beelden: als ‘bloeiende woestijn’, dor land dat vruchtbaar wordt, dieren die zich met elkaar verzoenen … Maar ook de mens komt er tot zijn recht: trillende handen krijgen weer kracht, knikkende knieën vatten weer moed, blinden zien, doven horen en lammen springen als herten.

Paus Franciscus nodigt ons uit tot inkeer en inzet voor een ‘groene vrede’, omdat ‘groene rechtvaardigheid’ niet kan zonder sociale rechtvaardigheid, en omgekeerd. In een wereld die doldraait zijn het de armsten die het eerst uit de boot vallen. Dit is een zorg die de generaties en de landsgrenzen ver overstijgt. Deze ‘totale ecologie’ vraagt om dringende en duurzame veranderingen in ons omgaan met de kwetsbare mens en met zijn natuurlijke omgeving: de hele schepping, ons gemeenschappelijk huis.

Vijfde verjaardag van Laudato Si’

We vieren in 2020 de vijfde verjaardag van de encycliek Laudato Si’ van paus Franciscus. “Ik hernieuw mijn dringende oproep: zoek naar antwoorden voor de ecologische crisis, want de schreeuw van de aarde en de schreeuw van de arme mogen niet blijven duren. Laten we zorg dragen voor de schepping, een geschenk van onze goede Schepper God.” zo roept paus Franciscus ons op naar aanleiding van die vijfde verjaardag van Laudato Si’.

“Welke wereld willen we achterlaten voor hen die na ons komen, voor de kinderen die nu opgroeien?” zo vraagt paus Franciscus zich af. Het is en blijft een vraag die steeds opnieuw beklijft en ons doet stilstaan bij de kernboodschap van die opmerkelijke encycliek: hoe kunnen we die broederlijke verbondenheid van Gods schepping rijmen met de ecologische crisis waarop we tot nog toe geen gepaste antwoorden lijken te vinden?

Aarde. Deze. Enig denkbare.
Rond en blauw in de ruimte.
Met zon, maan en sterren.
Seizoenen, rivieren.
Rivieren die stromen naar zee.
En niets is nog af en alles nog nergens.
Maar hier en daar mensen en steeds meer en overal.
Mensen die doen wat vandaag nog gedaan moet.
Die langzaam maar zeker,
bezeten van liefde, de aarde opdelven uit de onderste afgrond.

(uit: Het lied van de aarde – Huub Oosterhuis)


Foto: https://www.pickpik.com/glass-ball-autumn-tree-gnarled-globe-image-photo-sphere-93100 – Royalty Free
Logo: (c) www.ecokerk.be