• Leestijd:5 minuten gelezen

Pedro Ayala, salesiaan-missionaris in Oostende

Eind 2019 was hij al eventjes in Oostende, maar omwille van zijn verblijfsvergunning, moest hij even terug naar zijn geboorteland. Dat ‘even’ werd uiteindelijk acht maanden wegens de gekende redenen. Eind november landde hij veilig en wel op Zaventem en vervoegde hij de salesiaanse gemeenschap in Oostende. Ook Pedro stelt zich graag aan jullie voor.

Ik ben Pedro Ayala, afkomstig uit Mexico. In 2008 werd ik priester gewijd. Ik ben 42 jaar oud en behoor tot de Salesianen van Don Bosco. In mijn kindertijd liep ik school bij de Salesianen. Die organiseerden onderwijs in mijn woonplaats Sahuayo. Daar heb ik toen heel mooie momenten meegemaakt. Na mijn eerste communie werd ik uitgenodigd om toe te treden tot de groep misdienaars, die actief waren in de kapel van de school. Een jaar later kreeg ik het aanbod om naar het klein seminarie van de Salesianen te gaan. Daar volgde ik mijn basis- en mijn middelbaar onderwijs. Ik was 12 jaar oud toen ik mijn ouderlijk huis verliet.

Op weg met Don Bosco
Als kind had ik de verhalen over Don Bosco gehoord, zijn betrokkenheid met de jongeren en zijn initiatieven om aan de jongeren van zijn tijd de barmhartigheid van God te tonen. Daardoor werd ik door Don Bosco geïnspireerd om zijn pad te volgen naar de Heer Jezus.

Op 16 augustus 1999 volgde dan mijn eerste professie als Salesiaan van Don Bosco. Daarna heb ik de studies van filosofie en pedagogie gevolgd. Vanaf 2002 volgden drie jaren stage (tirocinio). Het eerste jaar in het noviciaat en het tweede in een school in het noorden van Mexico, aan de grens met Verenigde Staten. Na vervolgens vier jaar theologie ben ik priester gewijd op 21 juni 2008.

Roeping als missionaris
Mijn eerste drie jaar als priester was ik actief in een groot jeugdcentrum in Guadalajara. Daar was ik ook verantwoordelijk voor sociaal-pastoraal werk in een arme wijk, waar veel jongeren woonden.

Tijdens de eerste vormingsjaren kregen we soms bezoek van enkele medebroeders die in de missies waren. Ze deelden met ons hun ervaringen als missionaris in het buiteland, en soms daagden ze ons uit om missionaris te worden. Ik denk dat toen mijn roeping als missionaris begonnen is.

Ik was heel blij met mijn leven als priester tussen de jongeren en ook bij de vele mensen die af en toe naar mij kwamen voor een kort of langer gesprek. Zo ontmoette ik hen op de speelpleinen en kon ik ze iets aanbieden, niet allen materieel, maar ook spiritueel. Dus ik dacht, het is tijd om een antwoord te geven op mijn roeping als missionaris. Zo begon ik samen met mijn geestelijk begeleider een onderscheidingsproces.

Op missie in de lage landen
Vanuit Rome ben ik door de Algemeen Overste naar de provincie België/Nederland gestuurd. En net zoals Don Bosco het deed met zijn eerste missionarissen, zo werden we samengebracht in de Basiliek van Maria Hulp van de christenen in Turijn (Italië). Het was een enthousiaste groep van jonge salesianen van verschillende landen. Toen in september 2011 kreeg ieder van ons  zijn zending en het missionariskruis uit de handen van de Algemene Overste van de Salesianen.

Eerst diende ik natuurlijk de Nederlandse taal leren. Daarna verhuisde ik naar Amsterdam. Onze eerste opdracht was een religieuze gemeenschap te vormen, samen met twee andere medebroeders, één uit India, één van Vlaanderen en ik van Mexico. Het tweede doel van die gemeenschap bestond erin een nieuw project op te starten, voor en met de kansarme jongeren van de stad. Dat betekende dat we wilden kennis maken met de werkelijkheid van de jongeren. Ook het opbouwen van een netwerk met andere organisaties die betrokken waren met het jeugdwerk. En tenslotte dienden we een plek te vinden waar we de missie van Don Bosco in de Kerk en in de samenleving verder konden ontwikkelen.

Verbonden ondanks afstand
In december 2019 kwam ik dan naar Oostende. Dit jaar in maart 2020 keerde ik omwille van mijn verblijfsvergunning terug naar Mexico. In principe was het alleen maar een kort bezoekje, maar tussendoor begon de coronacrisis, zodat de Belgische ambassade in Mexico gesloten werd. De lockdown werd in het hele land verplicht, iedereen moest thuis blijven. Het oorspronkelijke bezoek van een of twee weken werd zo verlengd tot acht maanden. Tijdens deze periode heb ik de kans gekregen om me in te zetten in de parochie, eerst met het  vieren van de eucharistie op mijn eentje. Wat vreemd zo voor een camera en een kleine telefoon. Maar ik wist me verbonden met zoveel mensen via Facebook. Het betekende elke dag vroeg opstaan, de eucharistie vieren en dan direct terug naar huis. Toen de kerken weer open mochten deed het deugd in contact te komen met de mensen, weliswaar op een goede afstand van elkaar.

Jongeren nabij zijn
Nu ben ik weer in Oostende, zeker met een heel ander situatie. Ik voel me hier thuis en dat is wat ik aan de jongeren wil aanbieden: een thuiservaring waarin ze kunnen zijn zoals ze zijn, gewoon jongeren met dromen, met talenten, met kansen. En ik wil hen nabij zijn, hen een hand geven als ze hulp nodig hebben en ook een vriend zijn om gezellige momenten mee mee te maken. Maar vooral wil ik een salesiaan en priester zijn die de vreugde van de navolging van Jezus kan delen met veel mensen.

Ik wens jullie allen een Zalig Kerstmis!
Pedro Ayala