Fred Wamare, nieuwe salesiaan in De Takel

Op weg…

Mijn naam is Fred Wamare en sedert begin juli mag ik mijn thuis vinden in de salesiaanse gemeenschap langsheen de Elisabethlaan 221, beter bekend als De Takel. Hier maak ik deel uit van een gemeenschap van vijf salesianen, waaronder drie missionarissen: één uit Mexico, één uit Vietnam en ikzelf uit Uganda. Een weetje dat ik graag met jullie deel betreft mijn familienaam. Deze heeft een speciale betekenis: het wil zeggen ‘houden van elkander’, mooi toch?

Door omstandigheden heb ik een dubbele nationaliteit, namelijk de Keniaanse en Ugandese.

Ik ben wel in Uganda geboren, maar opgegroeid in Kenia, samen met mijn broers en zussen.

Mijn lager en secundair onderwijs heb ik in één van de wijken van Nairobi genoten. Tijdens mijn laatste jaar secundair onderwijs, heb ik een belangrijke stap gezet: ik heb een keuze gemaakt om christen te worden. Als 16-jarige ben ik gedoopt. Als jonge christen ben ik meer en meer in contact gekomen met andere gelovige jongeren.

Door deel te nemen aan een reis naar Zuid-Afrika, georganiseerd door de salesianen, heb ik echt mogen ervaren wat ‘gelovig zijn’ betekent. Na de reis zocht ik regelmatig salesianen op in Nairobi. Wat me boeide als jonge gelovige was de spontaneïteit, de hartelijkheid en de bevestiging van de salesianen. Dit leidde er, op het einde van het secundair onderwijs, uiteindelijk toe om mij aan te sluiten bij de salesianen. Het verbaast mensen misschien dat ik op zo’n korte tijd als jonge christen deze stap heb gezet, maar ik heb deze keuze gemaakt toen ik enkele maanden moest wachten om mijn universiteitsopleiding te beginnen. Mijn familie gaf na wat weerstand toch uiteindelijk de toestemming om bij de salesianen aan te sluiten.

Na drie jaar initiële vorming, legde ik de tijdelijke geloften af. De drie jaar vorming hield in: studies, speelpleinanimatie en wegwijs worden in het salesiaanse leven. Na de eerste tijdelijke geloften heb ik nog drie jaar filosofie gestudeerd. Daarna kwam een stagejaar als leraar Frans en godsdienst in een technische school van Don Bosco in Uganda.

Stilaan kreeg mijn verlangen om dienstbaar te zijn, een missionair tintje… De salesianen stemden hiermee in en zonden mij op weg… naar Vlaanderen.

Aangekomen in Vlaanderen moest ik natuurlijk eerst Nederlands leren. Dat was in Leuven en in Hechtel. Na anderhalf jaar stuurden ze me naar Oostende… Zo kwam ik op 2 juli in de gemeenschap van De Takel terecht. Ik werd er meteen ingeschakeld in de jeugdhuiswerking, samen met Pedro en Hoan. In ons jeugdhuis komen zowel jongens als meisjes vanaf 12 tot 25 jaar. De werking in ons jeugdhuis spitst zich toe, in de eerste plaats op ontspanning, maar ook het zich thuis voelen en oog hebben voor vorming en zingeving, zijn zeer belangrijk.

Ik ben opgegroeid in Afrika en breng uiteraard mijn Afrikaanse opvoeding en cultuur mee naar Vlaanderen. Dan valt het mij op dat de jongeren hier enerzijds dezelfde zijn als in mijn thuisland, maar anderzijds ook wel andere noden en behoeften hebben, en dat ook de gewoonten in hun familie anders zijn. Dit vraagt van mij en mijn salesiaanse medebroeders een andere aanpak van de jongeren. Zo moeten we in eerste instantie veel luisteren om hen zo beter te leren kennen alsook de manier van leven van de Vlaamse jongeren. Het is een boeiende ervaring: het anders zijn en toch respect betonen. Het is ontvankelijk zijn en tevens ook iets geven… Dit is tof maar niet zo van zelfsprekend.

Daar ik me als salesiaan en als missionaris hier in Vlaanderen thuis voel, ben ik op de eerste plaats een religieus, die geloften uitspreekt en beleeft, dienstbaar aan mensen, vooral aan jongeren. Zo is het nu mijn bedoeling om mijn tijdelijk engagement permanent te beleven. Op 23 januari volgend jaar zal ik voor goed de drie geloften afleggen. Met de steun van mijn medebroeders zal ik proberen dag voor dag de geest van Don Bosco waar te maken.

Fred Wamare

Welkom Fred! We hopen dat je je gauw thuis mag voelen in Oostende.

?