Homilie voor de 27ste zondag door het jaar

Homilie voor de 27ste zondag door het jaar

Mc 10, 2-16
In die tijd kwamen er Farizeeën die Jezus vroegen: ‘Staat het een man vrij zijn vrouw te verstoten?’ Daarmee wilden zij Hem op de proef stellen. Hij antwoordde hun met een wedervraag: ‘Wat heeft Mozes u voorgeschreven?’ Zij zeiden: ‘Mozes heeft toegestaan een scheidingsbrief op te stellen en haar weg te zenden.’ Doch Jezus antwoordde hun: ‘Om de hardheid van uw hart heeft hij die bepaling voor u neergeschreven. Maar in het begin, bij de schepping, heeft God hen als man en vrouw gemaakt. Daarom zal de man zijn vader en moeder verlaten om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen een vlees worden. Zo zijn zij dus niet langer twee, een vlees als zij geworden zijn. Wat God derhalve heeft verbonden mag een mens niet scheiden.’ Thuis ondervroegen de leerlingen Hem nogmaals daarover. Hij sprak tot hen: ‘Wie zijn vrouw wegzendt en een andere huwt maakt zich tegenover haar schuldig aan echtbreuk. En wanneer zij haar man verlaat en een andere huwt begaat zij echtbreuk.’ De mensen brachten kinderen bij Hem met de bedoeling dat Hij ze zou aanraken. Maar bars wezen de leerlingen ze af. Toen Jezus dit zag zei Hij verontwaardigd: ‘Laat de kinderen toch bij Mij komen en houdt ze niet tegen. Want aan hen die zijn zoals zij behoort het Koninkrijk Gods. Voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan.’ Daarop omarmde Hij ze en zegende hen terwijl Hij hun de handen oplegde.

De ‘grondtoon’ voor de parochiepastoraal van het bisdom Brugge
voor de periode 2021-2024 is “De Vreugde van het Evangelie”.
Dat is – zoals we allen ondertussen weten – ook de titel
van de apostolische exhortatie van paus Franciscus,
die hij op 24 november 2013 liet verschijnen.
In deze exhortatie roept paus Franciscus op tot evangelisatie,
tot het uitdragen van de vreugdevolle boodschap die in het evangelie vervat is,
tot het meedelen van de vreugde die het geloof met zich meebrengt.
De trappistenmonnik Thomas Keating (1923-2018),
stichter van Contemplative Outreach, een beweging en netwerk
die het contemplatieve inwendige gebed wil verspreiden,
formuleerde die evangelisatieopdracht als
“het leren kennen en ervaren van Gods liefde”
en die ervaringskennis brengen in het bewustzijn van de hele mensenfamilie.
Het wordt ook mooi gezongen in een eenvoudig kinderlied van eerste communicanten:
Vertel het aan de mensen met zorgen of verdriet.
Dat God er is voor iedereen en dat Hij hen graag ziet.

Het bewust worden van Gods liefde is de bron van vreugde.
Dat bewust worden is meer dan ‘horen zeggen’.
Het gaat over een ervaring, die als een ontmoeting is
Die ontmoeting is een ontmoeting met Christus,
die ons in die ontmoeting Gods onvoorwaardelijke liefde openbaart, meedeelt.
De eerste zin van de exhortatie van paus Franciscus luidt:
De vreugde van het Evangelie vult het hart en het hele leven
van allen die Jezus ontmoeten.
Een echte ontmoeting met Jezus maakt ons bewust van het feit
dat we ten diepste gekend, aanvaard en bemind zijn.
Dat doet een echte liefdevolle ontmoeting met mensen ook.
We hoeven ons niet aanvaard en bemind te maken in de ogen van God.
We hoeven ons bij Hem niet te bewijzen als waardevol en belangrijk. We zijn het.
Toch blijken vele mensen niet met dit bewustzijn te leven,
voelen ze zich erg minderwaardig en zoeken ze zich te bewijzen,
zijn ze bij mensen op zoek naar erkenning, waardering en bevestiging.
Daardoor kan men moeilijk openstaan
voor een echte ontmoeting met de echte Christus.
Kinderen konden dat blijkbaar wel.
Hun ouders verlangden bovendien dat ze deze ontmoeting zouden hebben.
Maar er waren er ook die deze ontmoeting wilden verhinderen.

Op de affiche die de pastorale grondtoon van het bisdom Brugge wil bekend maken
staat een heel breed glimlachend kind, een heel vreugdevol kind.
Een glimlach van een kind kan een veruitwendiging zijn van het bewustzijn
dat het gekend, bemind, aanvaard en geborgen is.
Daardoor kan het vrij en vertrouwvol in het leven staan.
De aanraking en de zegening van Jezus diende dit bewustzijn te wekken
of ook wel te bevestigen, te verstevigen.
De christen is een mens die leeft vanuit het weten, het bewust zijn
dat men gekend, aanvaard en bemind is, en ook, dat men geroepen is
om deze liefde bekend te maken, hetgeen meer is dan louter ‘zeggen’.
Er is een boeddhistische wijsheid die zegt
dat wie verlichting en kennis heeft ontvangen
verplicht is ook anderen de weg te wijzen.
Het evangelie geeft ons niet alleen een boodschap van liefde,
maar ook een gebod van liefde: wie bemind is moet beminnen.
Het gaat dus om verkondiging waarin men Jezus nabij weet, ontmoet,
een verkondiging waardoor mensen zich geroepen weten
hun leven van zoeken naar bevrediging, beveiliging en bevestiging op te geven
en een nieuw leven te leiden, getekend door liefde, vrede en vreugde.
Het gaat om ontmoeting met medemensen waarin men de goddelijke liefde ervaren kan,
zoals kinderen die kunnen ervaren in de omarming en zegening van ouders
en ook van anderen die het werkelijk goed met hen menen.
We weten allen hoe belangrijk deze ervaring voor kinderen is,
hoezeer deze noodzakelijk is opdat ze zouden uitgroeien
tot relatie-bekwame en liefde-bekwame mensen,
die – zoals Franciscus bidt – niet zoeken bemind te zijn, maar beminnen.

De liefde van God dienen we niet te verdienen.
We moeten ons niet beminnenswaardig maken.
Zo moeten we ook niet zoeken naar eenheid en verbondenheid met God.
We zijn één en verbonden met God.
God zorgt voor die eenheid en verbondenheid.
De apostel Paulus schreef aan de christenen van Rome
dat niets ons van Hem kan scheiden.
Voelen we ons onbemind en gescheiden van Hem
dat is het omdat we om de een of andere reden
ons niet bewust kunnen zijn van die eenheid en verbondenheid,
dan is dat bewust zijn verhinderd wordt
door allerhande onware gedachten en storende emoties
die ons scheiden van onze eenheid en verbondenheid met God
en daarom wellicht ook van onze verbondenheid met mensen.
Want ook deze verbondenheid hoeven we niet te maken.
God maakt zelf verbondenheid tussen mensen.
God maakt nooit scheiding tenzij mensen die zelf maken.
God verbindt.
Letterlijk staat er: ‘hij plaats mensen samen onder hetzelfde juk’.
(Het Griekse werkwoord sunzeugèmi komt in het NT alleen hier voor
en betekent ‘samen onder een juk plaatsen’,
zoals ossen of andere trekdieren onder één juk gebracht werden.)
Het is het juk van de liefde, waarvan Hij zegt:
Neemt mijn juk op uw schouders en leert van Mij:
Ik ben zachtmoedig en nederig van hart.
En gij zult rust vinden voor uw zielen,  
want mijn juk is zacht en mijn last is licht. (Mt 11)

Neem je tijd !

Into Your arms I come
Beloved
I am Thine
I am here for You.
I surrender to Your Love.


Omslagfoto: Grondtoon CCV Brugge