Opnieuw vieringen vanaf 24-25 april

Hier had een artikel moeten komen over Astropolis, het centrum voor sterrenkunde
en ruimtevaart langs de Duinkerkseweg dat bijna klaar is en in deze lente zijn deuren zal openen.
Jullie horen er later meer over als die opening er definitief komt. Toch al even meegeven dat kijken
naar de sterren een zeer ‘spirituele’ bezigheid is, al is het maar om onze kleinheid te beseffen, zeg
maar onze ‘nietigheid’ qua tijd en ruimte in het bijna oneindig heelal. De dichtste ster bij ons
zonnestelsel (voor wie het wil weten: Proxima Centauri) is te bereiken na een reis van 4,24 jaar met
een snelheid van 300.000 km per seconde. Reken en tel maar. En dan ben je spreekwoordelijk nog
nergens in dat heelal waarvan het zichtbare (!) gedeelte een diameter heeft van 93 miljard lichtjaar.

ESA/Hubble, CC BY 4.0, via Wikimedia Commons

Cijfers en ongenoegen
Maar terug met beide voeten op deze aarde, nog steeds geteisterd door de coronapandemie, die op
het moment van dit schrijven (woensdag 14 april 22.51 uur) 2.956.537 slachtoffers maakte, het
meest in de USA, nl. 562.994. In ons land stond de teller op 23.566. Van het Chinese vasteland, waar
het allemaal begon: geen officiële cijfers. Van het Vaticaan wel: 0. Toch gelden ook daar voor wat
vieringen betreft strenge maatregelen, hoewel er met de paaswake meer dan 15 personen in de Sint-
Pietersbasiliek aanwezig waren. Het waren er 200. Normaal 10.000. Met die 200 aanwezigen in het
Vaticaan heb ik geen probleem, wel met de meer dan 100 perslui die tijdens de wielerwedstrijden
Gent-Wevelgem en De Ronde van Vlaanderen onderdak ‘moesten’ krijgen in kerken van Welvelgem
en Oudenaarde en dit terwijl er maar 15 gelovigen aanwezig mogen zijn voor een zondagsviering. Ik
noteerde ‘moesten’, want er zou nogal wat overheidsdruk uitgeoefend zijn op bisschoppen en
priesters.

Vaccin en hoop
Goed, misschien was dat wel noodzakelijk voor het ‘nationaal psychologisch welzijn’. Ook ik heb
gefascineerd toegekeken naar de laatste kilometers van De Ronde en genoot ten volle van de
‘spelen’. In coronatijden hebben velen wellicht nood aan zoiets. Zoals aan het ontroerd zien hoe het
na aankomst een geknuffel van je welste is bij overwinnaar, ploeg- en stafleden. Enkele tijd geleden
dreigden voetbalspelers een coronaboete op te lopen voor zo’n knuffelgedrag na een doelpunt. Ik zie
Ruud Vormer van F.C. Brugge een tijd geleden nog ploegmaats van zich afhouden na een treffer.
Maar van die voorbeeldfunctie – die sporters zouden hebben – zie ik de laatste tijd niets meer.
Misschien zijn ‘de jongens’ toch wel stilletjes geprikt. Onze hedendaagse ‘brood en spelen’ zijn
immers niet alleen belangrijk voor de moraal van de gewone burgertroepen, maar zijn eigenlijk big
business. De vaccinhandel eveneens. Naar de oorsprong van het woord zelfs een ‘koehandel’, want
het systeem van vaccineren werd bedacht door de Engelse arts Edward Jenner (1749-1823), die rond
1800 mensen inentte met het koe(Lat. vacca)pokkenvirus, omdat dit weerstand bracht tegen de
pokken. Mocht het nog niet gebeurd zijn: laat u zich a.u.b. gerust vaccineren!

Schilderij van Edward Jenner door John Raphael Smith, Public domain, via Wikimedia Commons

Dank voor alle begrip
Trouwe kerkgangers blijken heel goed in het naleven van de coronamaatregelen en aanvaarden de
beperkingen die de regering oplegt, ook in verband met het samenkomen voor de zondagsviering. De
meesten hebben eveneens aanvaard wij niet onmiddellijk stonden te springen om zondagsvieringen
te laten plaatsvinden, waarbij we, na het tellen van de 15de aanwezige, de deur voor iemands neus
zouden moeten sluiten, zeker niet als nr. 16 echtgenote of echtgenoot is van nr. 15. Ikzelf kreeg
slechts éénmaal een boze reactie omdat er gevreesd werd dat er in de Goede Week ‘niets’ zou
gebeuren. Vorig jaar was er inderdaad niets. Nu had het team van de PE wel één en ander voorzien.
En zo hadden we op Witte Donderdag, paaszaterdag en paaszondag de zeer positieve ervaring van
vieringen in beperkte kring met een ietwat andere liturgische setting. Die smaakten naar meer. Dat
meer komt er. Maar dan zal blijken of er ‘meer’ of minstens ‘evenveel’ komen naar de vieringen en
wie er van onze getrouwe kerkgangers de vieringen misten…

Nog even dit:
Vorig jaar in juni schreef ik : De wijze waarop we nu de eucharistie opnieuw mogen en kunnen vieren
is een heel sobere liturgie, een liturgie die tot het aller-essentieelste is herleid. Toen mocht het met
meer dan 15. Onlangs las ik dat de crisis van het geloof de gelegenheid is om de essentie van het
geloof terug te vinden en het belangrijkste voor de parochiepastoraal. Ondertussen is het woord
‘essentieel’ goed ingeburgerd door de coronamaatregelen is zijn woorden als ‘essentie’ en
‘essentieel’ dus i.v.m. pastoraal en liturgie niet te moeilijk. Essentieel voor de pastoraal is de
verkondiging van het evangelie. Dat is de eerste dienst die de Kerk aan de wereld dient te verlenen.
Dé vraag die op tafel ligt voor allen die met de ‘zaak van Jezus’, de Kerk én mensen begaan zijn is:
hoe kunnen we nu en straks het evangelie verkondigen zo, “dat de wereld er onder verandert en zich
vernieuwt” (Bonhoeffer). In ieder geval: “Niet wat de éne of de andere in de Kerk wil, is voor ons ten
slotte belangrijk, maar wat Jezus wil: dat willen wij weten. Zijn eigen woord willen wij horen als wij de
verkondiging beluisteren.” (dezelfde)

Paasboodschap
In het Johannesevangelie is die boodschap: wie in Jezus gelooft zal leven, leven in eenheid met God,
leven gekenmerkt door volkomen vrede en vreugde. In Jezus geloven houdt bekering en navolging in.
Dat is ophouden met je leven te laten bepalen door angst en zelfzucht, door ‘emotionele
geluksprogramma’s’ (Thomas Keating). Dat is je leven laten vorm geven door de Geest van God, door
liefde, door de wil van God, die liefde is en liefde wil. Ik hou van een liturgie waarin niet alleen deze
boodschap te horen is maar er ook in beleefd en uitgestraald wordt. Er zou niets verkeerds zijn aan
het herstel van de zondagsrust met een uurtje liturgie die baadt in een contemplatieve soberheid en
stilte. Ik heb trouwens meer en meer onvrede met bepaalde vormen van liturgie, die ik ervaar als een
druk gedoe en waarin het onmogelijk wordt om ‘met ons hart bij de Heer’ te zijn (en daarom op een
heel diepe wijze bij elkaar).

Meer info over de vieringen

Vrede en alle goeds.
Pastoor Dirk