• Leestijd:6 minuten gelezen

Dag Marie Christine, stel je even voor.

Ik ben geboren in Oostende, in 1956. Gehuwd, moeder van twee toffe zonen en nini van een prachtige kleindochter (4) en kleinzoon (9 maand), afgestudeerd in 1977 als leerkracht lager onderwijs in het KHBO te Brugge.

Als onderwijzeres en later vele jaren als leermeester godsdienst in de gemeentescholen van Oostende, leerde ik de kinderen de kracht van hun eigen vleugels ontdekken. Mijn favoriete uitspraak: ‘Het belangrijkste kun je niet zien met je ogen, maar met je hart.’

Vanwaar komt je liefde voor het schrijven?

Reeds als tiener hield ik van kunst, mooie muziek én verzamelde ik teksten en spreuken die mij raakten en mij hier of daar ergens op weg zetten in het leven. Zelf schreef ik als tiener ook graag neer wat er in mij omging. Als kind was ik eerder teruggetrokken. Ik voelde mij ‘anders’ dan de anderen.

Nu weet ik dat ik hooggevoelig ben, waardoor ik als kind, als tiener en ook als volwassene veel meer prikkels binnen kreeg en me daardoor ook vaak vermoeid en niet begrepen voelde. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik als volwassene op zoek ben gegaan naar mezelf, via allerlei cursussen, door boeken te lezen en door, met vallen en opstaan, te leren om grenzen te zetten en onafhankelijk van anderen mijn authentieke zijn naar buiten te brengen.

Je schreef een eerste gedichtenboek ‘Fluisteringen van de wind’.
Hoe ben je daartoe gekomen?

In mijn groeiproces leerde ik dat het belangrijk is om helemaal jezelf te zijn, jezelf graag te zien, met je mooie kanten maar ook met je schaduwkanten. Deze zoektocht zorgde ervoor dat ik dikwijls mijn pen nam en neerschreef wat er in mij omging. Dit schrijven voelde voor mij als een deken van liefde die ik over mij legde waardoor ik mijn gevoelens kon benoemen op papier. Ik noem dat ‘luisteren naar de stem van mijn ziel en thuiskomen’ door mezelf te koesteren in wie ik ben. Hierdoor kon ik heel wat teksten en gedichten verzamelen die ik af en toe naar vrienden doorstuurde. Steeds kreeg ik dezelfde reactie: ‘Je schrijven raakt mij. Je moet dit naar buiten brengen.’

Als tiener droomde ik ervan om ooit een boek te schrijven en deze droom maakte ik vorig jaar waar. ‘Fluisteringen van de wind’ omvat 50 gedichten uit het hart. Het boek werd onderverdeeld in verschillende hoofdstukken en is als het ware een reis door mijn leven, tot het punt waar ik nu sta. De gedichten vertellen mijn verhaal, maar ze omvatten ook hier en daar het verhaal van ieder van ons, want de verschillende thema’s zoals vriendschap, leven en dood, stilte, geluk, groeien in liefde, enz. zijn herkenbare thema’s in het leven van ons allemaal. De prachtige illustraties hierbij werden getekend door mijn schoonzoon. De kaligraffie schreef ik zelf.

Je hebt dit gedichtenboek opgedragen aan je kleindochter?

Ja, ik heb een heel bijzondere band met Céleste. Haar naam betekent: ‘Hemels geschenk’ en zo voel ik het ook!

Je koppelde de verkoop van je boek ook aan een goed doel? Kan je daar iets over delen?

Ja, ook dat was een verlangen van mij! Céleste heeft autisme en wordt thuis begeleid door iemand die verbonden is aan vzw Victor. Deze vzw begeleidt gezinnen met kinderen en volwassenen die autisme hebben. Deze maand kon ik hen reeds, dankzij de verkoop van mijn boek een cheque van 1.100 euro aanbieden als steun. Ondertussen gaat de verkoop van het boek nog steeds verder. Wie graag nog een boek koopt en de vzw hierbij wil steunen, kan altijd terecht via mijn mail-adres:

mchr.vansteenkiste@skynet.be of telefonisch 0494 84 63 68. Kostprijs 17,50 euro.

Heb je nog dromen?

Ja, ik ben iemand die altijd zal blijven dromen. Een tweede boek is zich aan het vullen. Verder zou ik graag hier of daar samen met mijn man, mijn gedichten voordragen, terwijl hij op accordéon achtergrondmuziek speelt. Jammer genoeg heeft de pandemie daar momenteel een stokje voor gestoken, maar de dromen blijven. En ik zou nog heel graag een cursus volgen rond palliatieve hulp.

Wat zou je elke lezer van dit artikel willen wensen?

Dat iedere lezer elke dag in de spiegel zou kijken en zijn eigen schoonheid ziet. Dat de lezers voelen dat ze, wie ze ook zijn, wat ze ook doen, belangrijk zijn in het geheel van de schepping. En dat ze voelen dat we allemaal verbonden zijn met elkaar, omdat we uiteindelijk allemaal geboren zijn uit diezelfde bron van liefde die wij als gelovigen ‘God’ noemen. Anderen noemen het Allah of de Bron, maar het omhelst voor mij maar één draagvlak: de Liefde.

Je laat ons twee gedichten lezen. Waarom deze twee?

Het eerste gedicht is herkenbaar voor velen. We hebben allemaal ‘Zo van die dagen’.

Het tweede gedicht heeft met ‘vergeven’ te maken. Dat is zo moeilijk voor velen, maar het is in werkelijkheid niets anders dan jezelf weer vrij geven. Zolang je vasthangt aan woede of boosheid, blijf je verbonden met die andere persoon. Wanneer je vergeeft, krijg je je vrijheid terug en kan je weer vanuit je hart helemaal voor jezelf gaan staan.

Zo van die dagen

Je hebt zo van die dagen
dat schoonheid de enige wegwijzer is door je dag heen,
dat verbinding met de natuur en de zee
je weer dicht bij jezelf brengt,
dat kleuren je wakker schudden
en met je dansen in de wind,
dat je weet wie je bent en gelooft in je missie,
dat je een weg gaat en een spoor achterlaat.

Je hebt zo van die dagen,
dat wat je denkt en wat je voelt een innerlijke oorlog voert,
dat de lucht helderblauw is
en plots grijze wolken verschijnen,
dat je stappen zet en erop terugkeert,
dat je verbinding zoekt en afstand voelt,
dat je weet en toch niet spreekt,
dat je even moet knielen
en je klein maken om te weten hoe groots je bent.

Je hebt zo van die dagen,
die vollopen met vragen waar je geen antwoord op weet,
die je doen twijfelen aan wie je bent
en wat je hier komt doen,
die je naar de horizon doen verlangen,
naar wat is en je nog niet kan zien,
die je duizendenéén emoties door je lijf laten voelen,
en je niet weet wat je ermee moet.

Je hebt zo van die dagen
dat je alleen maar dankbaar kan zijn,
dat wat je zegt en wat je doet ingegeven wordt
door een hogere liefde
en een groter licht dan dat van jezelf
dat je ziel zingt van vreugde
en je licht straalt, eindeloos ver
dat je vleugels openklappen
en je vliegt, over regenbogen heen
dat je lacht naar de wereld
en dat de wereld lacht naar jou.

Je hebt zo van die dagen…

Vleugels van liefde

Vergeven is
aanvaarden wat geweest is,
de pijn,
het verdriet,
de gekwetstheid van het hart.
Het niet goed praten,
maar je vleugels van liefde errond zetten
en het een plekje geven in je leven.

Vergeven is
jezelf vrij-geven
zodat je verder kan,
met jouw leven,
omdat je van jezelf houdt
en niets of niemand dit nog kan schaden.

Vergeven is
koorden breken
en met open ogen vol mededogen
en een hart vol liefde
die ander het beste wensen
op de reis naar zichzelf.