Vasten en Broederlijk Delen – Tweede zondag van de veertigdagentijd

In wezen is de Bijbel een uittochtverhaal, een bevrijdingsverhaal: het loslaten van benauwende structuren om een samenleving van gelijkheid, gerechtigheid en vrijheid op te bouwen.

Gen. 22, 1-2. 9a. 10-13. 15-18 – Niet langer mensenoffers voor welke god dan ook
Mc. 9, 2-10 – De berg van het vergezicht op gaan maar ook weer afdalen

Tijdens zijn uittocht komt Abraham tot het inzicht dat geen enkel mensenleven mag opgeofferd worden voor welke god of macht dan ook. In hem zijn alle volkeren gezegend, omdat hij Gods stem heeft gehoord: de stem die Kaïn zei dat hij de hoeder van zijn broeder is en die Noach het voortbestaan van deze wereld beloofde op voorwaarde dat de mens het bloed van zijn broeder niet langer zou vergieten.

Het verhaal van de gedaanteverandering vertelt de uittocht van Jezus, hoe hij zich het onderricht, de Thora, het woord van God eigen maakt in zijn keuze voor het Rijk van God, een transparante samenleving zonder hypocrisie. Op de berg komen Petrus, Jacobus en Johannes tot inzicht dat Jezus niet de koninklijke, maar de dienende Messias is die de mens centraal stelt. Met de oproep aan ons om opnieuw de berg af te dalen, op weg naar een menswaardigere samenleving. Petrus, Jacobus en Johannes zaten nog vast in oude denkbeelden en structuren. Zij hadden nog een lange weg te gaan.

Broederlijk Delen vraagt ons zoals Abraham en Jezus, onze uittocht te gaan: gekende structuren en rituelen loslaten om te kunnen bouwen aan het Rijk Gods. Een nieuw samenleving wereldwijd. Maar structurele veranderingen vragen tijd. Vraag dit maar aan de Palestijnen in Gaza.

Opgesloten in Gaza
Twee miljoen Palestijnen in Gaza leven al meer dan twaalf jaar in een openlucht gevangenis. Gaza is afgesloten van de buitenwereld. Als jongere daar opgroeien is niet gemakkelijk. Theater Day Productions (TDP) is voor hen een ware uitlaatklep. De organisatie wil kinderen en jongeren emanciperen door hun creativiteit en verbeelding aan te moedigen. Zij geven Gazaanse kinderen en jongeren de kans om hun emoties, frustraties, zorgen en dromen uit te spelen in theater en bieden hen zo toekomstperspectief. Ze wil de stem van de jongeren in Gaza laten horen, over de grenzen heen. TDP bereikt jaarlijks duizenden kinderen, jongeren, vrouwen en mannen in Gaza. In de campagne maken we kennis met Retaj en Yassen.

“Ik ben helemaal opengebloeid door op het podium te kunnen dansen en acteren. Mijn eerste voorstelling ging over vrouwenrechten, over het ondersteunen van vrouwen die rechten willen studeren of bijvoorbeeld naar het buitenland willen. Onze groep is zeer divers. We brachten al onze aparte talenten samen. Spijtig dat mijn vriendinnen de voorstelling niet konden zien. Hun ouders vinden het niet goed dat meisjes buitenkomen, omdat het niet veilig is. Mijn ouders stimuleren me gelukkig wel om actief deel uit te maken van de samenleving.”
(Retaj – 14 jaar)

Als je de verhalen van Yassen en Retaj leest, lijken ze op het eerste zicht niet zoveel te verschillen van de verhalen van leeftijdsgenoten hier. Toch beseffen zij heel goed dat hun situatie helemaal anders is. Bekijk hun werking in het filmpje via deze link.

Op de berg
Af en toe is het ons gegund
om van gedaante te verwisselen op een berg.

We halen het beste uit onszelf naar boven.
We voelen ons bevrijd van alle bijzaken
die onze tijd en onze dagen opeisen.

We zien de aarde zoals die zou kunnen zijn,
een vruchtbare gulle plaats
waar overvloedig leven mogelijk is
voor generaties en generaties na ons.

Ook al weten we
dat die momenten kortstondig zijn,
dat we geen tent kunnen bouwen
om ze vast te houden,
en dat we de berg weer moeten afdalen,
we hebben de herinnering
aan die momenten hard nodig.

Zij vormen het heimwee dat ons gaande houdt
nu we worden weggeroepen uit ons oude leven,
op weg naar een nieuw begin.
(Karel Malfliet)